Smokes
of cigarettes
and mugs
full of coffee,
next
to the fictitious line
where the eddy
of words
leans against
and nods,
wounded,
to my silence.

Πήλινα πρόσωπα,
ανέκφραστα,
θαμμένα
κάτω απ' την άμμο
πολυσύχναστης πλαζ,
με χαμόγελα από μπετόν,
τα πρόσωπά μας.

Traces (Greek:Ίχνη)
poems in Greek 1981-1984, Stomio - Larissa 1985, pages 48, 5€

Ο χρόνος είναι άνεμος,
που με το φύσημά του
πάνω στην άμμο της ζωής,
θίνες
με λύπες ή χαρές,
εδώ κι εκεί σωριάζει.