λεκτικών παροξυσμών,
εντός γραμμάτων
κοινών ή κενών,
σε δειλές προτάσεις
με κρυμμένες κραυγές,
χωροχρονική ασυνέχεια
απαλλακτικών πορισμάτων
με αθώωση ενόχων,
απατηλή περιπέτεια
ενδόμυχων συγκρούσεων
με ήττες νικητών.
Αμαρτωλές γωνίες
«Νίκωνος Μετανοείτε»
στο ημερολόγιο
συννεφιασμένου πρωινού,
με τη βροχή ν' αντέχει,
αμετανόητα να ξεπλένει
ενοχών Ερινύες,
νίκες και ήττες
σε αμαρτωλές γωνίες
πεζοδρομίων και δωματίων,
στιγμών ελασσόνων
κι ομοίων.
Κυρίως
Κυρίως
μ' ακούς,
ίσως αύριο ν' απέχεις,
μα σήμερα αντέχεις.
Κυρίως ρώτησες πολλά,
μα έχασες τα λίγα.
Κυρίως
έφυγες νωρίς.
Ίσως αύριο
να μην έρθεις.
Κλεπταποδόχοι
Λαξεμένα βράχια
με εικόνες
εντόνων συναισθημάτων,
γυμνά καδρόνια
με πίνακες
απρόσωπων ενδυμάτων,
πλάνες κατ' εξακολούθηση
ανενεργών ηφαιστείων,
αλάνες υπό εξαφάνιση
παιδικών βίων,
πληγές θυμωμένες
σε δίκες στημένες
κι εμείς εντολοδόχοι
ιδεών κλεπταποδόχοι.
Έδδα
Αγανίππη
μ' εμπνεύσεις
«a la carte»,
σε πεζές εποχές,
βήματα μάρκετινγκ
μεθυσμένων «8»
επάλληλου χθες,
ποιητική Έδδα
αλλότριων καιρών
με δίπολα «Yes!».
Τα «εγώ» της συγνώμης
Λερναία Ύδρα
τα δάκρυα
της αντοχής των άλλων,
που έθαψαν
λόγια της οκάς
σαν έβρεξε ο πόνος
απ' το μηδέν
ως το πολύ
των έντεκα πληγών μας,
σαν θέλησες
μέρες του χιονιά
να γίνουν πρωτοβρόχια,
πνίγοντας σ' ένα πρωινό
ψιθύρους αλητείας,
γεμίζοντας με σύννεφα
τον ουρανό της λήθης,
κλαίγοντας
θύματα του νου,
πατώντας υποσχέσεις,
ματώνοντας,
βαδίζοντας
σε τύψης μονοπάτια,
προβάλλοντας εντέχνως
«εγώ» κρυμμένα
σε συγνώμη.
Ιδιόχειρο
Λύγισες
μπρος στα μάτια
που κάρφωσαν
με το βλέμμα
της αμφισβήτησης
το ιδιόχειρο
κενό γράμμα
της συνείδησής σου.
Μη καπνιστής
Και πετώ
τα τσιγάρα
σαν σαΐτες
στους δρόμους,
δηλώνοντας
μη καπνιστής
αλήτης διαδρόμων,
διαβάτης
απρόσωπων ιδεών,
ψηφίζοντας
αδιάκοπα απών
σε αδικίες νόμων.
Λευκή επιταγή
Τι μου λες
τώρα για το χθες,
αφού το άτολμο
«υπέρ πάντων»
και το νευρικό
«κατά πάντων»
υπέγραψε προδοσίες
στη λευκή επιταγή
του μέλλοντός μας.
Ο ποιητής
Τη φορά των γεγονότων
σφραγίζει,
το αθέατο των φώτων
συμβολίζει,
με πινέλα ενόχων
κάλπικων ενεστώτων
γυμνά σώματα
ζωγραφίζει,
ανέμων φτερά,
υδάτων πουλιά
σχηματίζει,
πέτρινα κλουβιά,
αθώων κελιά
γκρεμίζει,
στάχυα χωραφιών
κενών εποχών
θερίζει,
με αρχαίων σοφών
πλεκτά ιδεών
ο ποιητής
πάντα στο τέλος
μια νέα αρχή χτίζει.
 |
 |
 |