από τσιγάρα
και κούπες
γεμάτες καφέ,
δίπλα
στη νοητή γραμμή,
που η δίνη
των λέξεων
ακουμπά
και γνέφει
τραυματισμένη
τη σιωπή μου.
Ιδανικά
Βουνά χιονισμένα,
μνημεία αρχαία,
βοριάς που μας γνέφει,
σκέψη που κυλά,
εικόνες βαμμένες
με ύμνους ιστορίας,
λέξεις επιγραφών
με ιδανικά γεωμετρίας.
Ψευδαισθήσεις
Βουβές ρυτίδες
στο μέτωπό μας
τα σύνορα της ιστορίας,
ρίχνουν κλεμμένες ματιές
σε στίχους του Ομήρου.
Ψευδαισθήσεις
γεμάτες ενοχές
λυτρώνουν
τραυματισμένους ψίθυρους,
που έγιναν αντίλαλοι
σε φωτισμένες σπηλιές
ανόητων κι αθώων.
Το τέλος
Η γεύση των φρούτων
δεν φεύγει
απ' το στόμα μου,
μα η πίκρα των λόγων
γκρεμίζει τα σύννεφα
και στύβει το χιόνι,
μετρώντας τα βότσαλα.
Μα εσύ
δεν μου είπες
γιατί με ξεγέλασες,
γιατί με τον πόνο
και τ' άδικο θέλησες,
να πεις πως το τέλος
πάντα με δάκρυα
καίγεται.
Τα μην και τα μηδέν
Η νύχτα
που έπνιξε
τις ατέλειωτες στιγμές
που ήθελα
να ζήσω,
πέρασε
χωρίς ν' ανάψω
το κερί,
που ήθελα να ζεστάνει
τα μην και τα μηδέν.
Τι ζητώ
Κουβάρι
οι προσευχές
ψιθυρίζουν
φοβισμένες.
Ανόητα Εγώ
πνίγονται,
δίχως ποτέ
να μάθεις
τι ζητώ.
Λόγχες που πληγώνουν
Η νύχτα με γέλασε
σαν θέλησα τ' άστρα να κλέψω.
Κι απλώθηκε η ελπίδα
της δύναμης, της αίσθησης,
η απειλή της νίκης.
Και πάλεψα με όνειρα,
κυνηγώντας εφιάλτες
του μεσημεριού,
κυνηγώντας λόγια της χαράς
που γίνηκαν λόγχες.
Δεν θέλησα να πω
πως αντίκρισα το τέλος,
πως ξέχασα το χαμόγελο
μιας νέας αρχής.
Πληγές που δεν νιώθω
το πόσο πονούν,
κοιτώ να γεμίζουν
εμένα, εσένα.
Κι η αλήθεια της κίνησης,
η αλήθεια του φρένου,
δεν γέλασε σαν έψαλα
τη φράση ενός ύμνου.
Μιλιά, ησυχία
και σίγουρες νότες
που γίνηκαν λόγχες,
που μ' έπνιξαν σε δάση
με λίμνες του ανέμου,
που γύρισαν μια λέξη
σαν δείκτη ρολογιού
πίσω στο χρόνο.
Ναι, η λύση με θαμπώνει
κι ελπίζω στο αδιέξοδο.
Ναι, η θύμηση με λιώνει
και νιώθω την ανάσα μου
να καίει, να με παγώνει,
λόγχη γεμάτη δάκρυα,
λόγχη γεμάτη θάρρος.
Δεν γέρασα κι ας θέλησα
να πιω το γέλιο,
δεν γέλασα ανώφελα
στην κορφή της ζήσης,
σαν μου 'παν πως δεν έφταιγα
για τ' αύριο του τώρα.
Κι απλώθηκε η ένταση
του άγχους, της θυσίας.
Και μίσησα τις υπερβολές,
τα λάθη, τις υποσχέσεις.
Και μίσησα κι αγάπησα
λόγχες που με πληγώνουν.
Η Ποίηση
Σαν έρωτας
αστράφτει φως,
σαν πίστη
μας κρατάει,
σαν παντοκράτωρ
μας νικά,
σαν πίκρα
μας κεντάει,
η Ποίηση!
Αρνήσεις
Βουή αυτοκινήτων
σφραγίζει το ξημέρωμα
με κοφτές απαντήσεις,
με ανένδοτες αρνήσεις,
που επαναλαμβάνονται
ρητά
κάθε δειλινό.
Μονολεκτικά ενδύματα
Κύματα περισπωμένης,
φουρτούνες επιρρημάτων,
ανεμόμυλοι ρημάτων,
κοχύλια αποσιωπητικών,
στο νησί των ποιημάτων
της ψυχής,
του νου,
της σκέψης,
μονολεκτικών ενδυμάτων
που φοράς
για να αντέξεις!
 |
 |
 |