Θίνες
Ο χρόνος είναι άνεμος,
που με το φύσημά του
πάνω στην άμμο της ζωής,
θίνες
με λύπες ή χαρές,
εδώ κι εκεί σωριάζει.
Κραυγή
Η λήξη που ακούστηκε
του πρώτου ημιχρόνου,
κραυγή
ασάλευτου βοριά,
μαρμαρωμένου φόνου,
φανέρωσε
απ' το βλέμμα της
το πέρασμα του χρόνου.
Σας μιλώ
Σας μιλώ,
μην αδιαφορείτε.
Αυτή η στιγμή,
για μένα
είναι σημαντική.
Είμαι ευτυχισμένος.
Αυτά είπα
κι όλοι λυπήθηκαν.
Έφυγαν
με σκυμμένο κεφάλι.
Αλλόκοτος κόσμος
Είδα φωτιές
στις ψυχές των ανθρώπων.
Θαύμασα τα έργα τους.
Φώναξα «βοήθεια»
στη σιωπή.
Απελπίστηκα.
Έσπρωξα το φόβο
στα Τάρταρα.
Ανδρώθηκα.
Τράβηξα τη νιότη
απ' τα θεριά.
Μπόρεσα.
Σκέπασα με αγάπη
τα τριγύρω μου.
Λευτερώθηκα.
Την έλεγαν τρελή
Αγαπούσε
τα λουλούδια, τα δέντρα.
Φιλούσε
τις παπαρούνες, τους κρίνους.
Έπαιζε
με τα ζώα, σαν τα παιδιά.
Λάτρευε
τους ανθρώπους, τα πουλιά.
Θυσιαζόταν
για τη ζωή, για την αγάπη.
Την έλεγαν τρελή!
Άραγε γιατί;
 |
 |
 |